اكنون منم كه خسته ز دام فريب و مكر
بار دگر به كنج قفس رو نموده ام
بگشاي در كه در همه دوران عمر خويش
جز پشت ميله هاي قفس خوش نبوده ام

دغدغه های تکراری ، پست های تکراری ، آدمای تکراری ، حتی امید تکراری به نو شدن همه چیز

در انتظار دست هات که بذر امید رو با متانت بریزه کف دست هام ، در انتظار کسی ، چراغی و سوسویی . آب ته ظرف خشک شد ، باغچه نا امید شد و بذر هایی که قرار بود تو دستام جا بگیرنو هیچ کس هیچ وقت بهم نرسوند

حالا من بلند میشم که خودم از ته چاه آب بیارم ، که توی این باغچه ی خاک برسر بریزم ، که همون امیدهای قبلی رو به ثمر برسونم ، دور از تو ، دور از هر ادمی ، خودمم و خودم ، که بازی رو با خودم باید ببرم

باور کردن این که فقط بازیچه ش بودم سخت نبود ، آدم نخ هایی که به آرنجش وصله رو میبینه ، آدم عروسک گردانی که بالای سرشه رو حس میکنه ، منفعل بودن خودش رو میفهمه ، میفهمه که اگه دستش نباشه که تکونش بده چقدر پژمرده و بی اختیاره ، میفهمه که نیاز پیدا کرده به تکون داده شدن

ولی ادم نمیخواد بپذیره ! حتی اگر سخت هم نباشه باور کردنش !

باید یه جایی بنویسم و اعتراف کنم ، دلم یه کشیش میخواد ، یکی که پشت یه پنجره ی کوچیک سرشو به یه جایی تکیه بده و به عنوان وظیفه ش ، پنج دقیقه ، فقط پنج دقیقه ی لعنتیو تو این باری که تازگیا رو دوشم حسش م

یه رازی هست ، یه رازی که ترجیح میدادم دفن بشه ولی یهو انگار دلم مث آتشفشان از دل زمین خروشید و رازمم با خودش آورد ، یه راز مخوف برای من هیوده ساله ، یه راز اذیت کننده ( که اگز اذیتم نمیکرد راز نمیشد ) ، اونم این که من استادم ، استاد اینم که از تک تک کسایی که بهم حسی ندارن تا سر حد مرگ خوشم بیاد ، که اذیتم میکنه ، خیلی هم اذیتم میکنه

راستش این که موقع بدبختیا و اعصاب خوردیا بلاگفاعه که پناهمه ، یکم خجالت زده م میکنه !